Tentoonstellingen
“Schilderen en schrijven,
takken van één boom en die boom ben ik.”
ARMANDO
Links 'Das Rad', (1993) Rechts 'Titel"

Hij zag zijn werk als een zogenaamd ‘gesamtkunstwerk’, ofwel een kunstwerk waarin verschillende kunstdisciplines samenkomen. Dit kunnen dus verschillende werken zijn die samen één geheel vormen.

“Herinneringen zijn een last. Ze maken zich meester van de gedachten en vullen het hoofd.”
Armando
Links 'Zaun', Rechts 'Titel'

De metafoor 'Het schuldige landschap' is voor Armando een landschap dat heeft zien gebeuren, want 'in landschappen, in de schone natuur, vinden vaak de afgrijselijkste opvoeringen plaats'. Het landschap is echter 'zo schaamteloos geweest om gewoon door te groeien’.

Melancholie, macht, onmacht en het ongemakkelijke samengaan van schoonheid en kwaad zijn terugkerende thema’s in Armando’s oeuvre.

Armando, 'Titel' (Jaartal)
'Wat doe ik hier?'

Hij, ik dus, sprak me als volgt toe: 'Ik kan me voorstellen dat je je dat afvraagt. Maar wordt deze vraag niet altijd door jou gesteld, waar je ook bent? En weet je waarom? Omdat je je nergens en overal thuis voelt.'

Ik moest hem, mij dus, daar gelijk in geven. Soms heeft ie, ik dus, een beter inzicht dan ik.
Wie ben ik eigenlijk? En waar bevind ik mij?'
Het gedicht 'Een Vraag' uit 'Eindelijk', Armando, pagina 117.
Tentoonstellingen

Scrapettes, 2000

Gemengde techniek

Fine Line Gallery

2006, inkt, potlood, steenkool, collage 50 x 70 cm

‘Used to be’, 2006, collage, foto, gouache, kleur potlood, 70 x 100 cm

Lick, 2009

Acryl verf, 50 x 65 cm
Tentoonstellingen

Fotografie: Christian Ouwens Galerie

“Ik heb een beperkt aantal onderwerpen. Ik ben eigenlijk bijna totaal intuïtief. Ik laat het op me afkomen. Alles, alles, alles.”
Klaas Gubbels

“Ik wil bewust dat saaie omdraaien.
Dus dat het saaie iets is.”
Klaas Gubbels

Tentoonstellingen

FLOPPY SAUSAGE HANGING OVER A SAUSAGE (2000)

16.0 x 22.0 x 57.3 cm
Cast aluminum

Foto: Peter Cox
"De sculpturen van Hans Hovy zitten op een bijzondere manier in elkaar en vereisen een bijzondere manier van kijken."
Rudi Fuchs

KING OF SCULPTURE II, MEMORIES OF KEW GARDENS, (2017-2019)

52,2 x 58 x 45,3 cm
White Alabaster & pink soapstone

Foto: Peter Cox

“Hoe de sculptuur van Hans Hovy in elkaar zit, hoe de brokken steen als figuur zijn samengevat, is bijzonder. Het zijn het soort detailleringen waarmee de huid van gesteente vol zit, die ons toeschouwers dwingt er ook in close-up naar te kijken. Het ding is een sierlijk kleinood maar de titel ervan is King of Sculpture II. Toe maar. Ik wilde net schrijven dat het beeld zo wulps is als een bloemstuk en zag toen pas de ondertitel: Memories of Kew Gardens. Zo werd het werk toch nog een mise-en-scène – een assemblage van eigenaardige stukken steen die wonderlijk bewerkt waren. Het beeld kreeg iets van een vertelling ook. Kew Gardens zijn de fameuze botanische tuinen bij Londen. Met deze sculptuur en ook andere die ik gezien heb, is duidelijk hoezeer Hans Hovy in allerlei grilligheden van vorm is geïnteresseerd is. Zo werkt zijn verbeelding. Om het onwaarschijnlijke te zien in de morfologie van planten kun je in Kew Gardens terecht.” (Rudi Fuchs, De Groene Amsterdammer, 6 november 2019)

Sculpture, 2011/2012/2013

33,6 x 34,1 x 27 cm
White Alabaster, pink soapstone

Foto: Peter Cox

De serie Sculptissimo was 2014 – 2015 in het Kunstmuseum Den Haag te zien.  “De zachte, speelse vormen in witte en zachtroze tinten doen aaibaar aan. Voor zijn serie Sculptissimo koos Hans Hovy (Amsterdam, 1953) voor de zachte en licht doorlatende steensoorten speksteen en albast. De kunstenaar heeft met een enorme precisie gehouwen, geboord, geraspt en geschuurd. De sculpturen doen denken aan de glooiingen van het lichaam. Ze zijn sensueel en spannend, maar ook geheimzinnig en grappig.”

Tekst van het Kunstmuseum Den Haag.

The Happy King, 2011/2012/2013

23.2 x 32.7 x 24.1 cm
White Alabaster, pink soapstone

Foto: Peter Cox

“In die soorten steen kan de beeldhouwer hakken, beitelen, krassen, schrapen, schuren, slijpen. De vormen die hij zo losmaakt in het gesteente worden ten slotte gepolijst en gewreven. Dan gaat steen soms zacht glanzen als fluweel. Soms wordt albast zo dun dat er licht in gaat gloeien. Als ik deze verschuivingen in de ook breekbare steen zo zie, met dat chiaroscuro, begin ik me onvermijdelijk de zorgvuldigheid voor te stellen waarmee de beelden gemaakt worden, het passen en meten van stukken die moeten passen om te blijven staan – terwijl het precaire van de verbindingen toch een wezenlijk aspect is van de eigenaardige expressie van het werk.” (Rudi Fuchs, De Groene Amsterdammer 2019)

"In de losse formatie van het beeld is een soort 'schwung' te zien."
Rudi Fuchs

Glassobs
2018
Glass